indy : หมาป่าชราเดียวดาย กับ ตู้รับจดหมายกลางทุ่งร้าง

ผมเป็นคนที่"โง่"คนหนึ่ง ,, ที่ครอบครัว"เคย"คาดหวังในตัวผม ,,
แต่ผมก็ทำให้ครอบครัวต้องผิดหวัง ,, ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ,,
ผมเรียนจบ ช้ากว่ากำหนด ,, หลายปี ,,
ด้วยเกรดต่ำกว่าที่ใครในครอบครัวจะเคยคาดคิด ,,
แต่ผมโชคดี เพราะพวกขาต่างก็เลิกหวังในตัวผมกันแล้ว ,,
จึงไม่มีใครติดใจอะไร กับเรื่องแย่ๆ เหล่านี้ของผม ,,
,,
วันนี้ ,, ครอบครัวกำลังตั้งความหวังกับผมใหม่ ,, อีกครั้ง ,,
ครอบครัว ให้โอกาศผม ได้ลองพิสูจน์ตัวเอง จากการทำงาน ,,
ผมตั้งใจทำงาน ,, ผมไม่อยากให้ครอบครัวต้องผิดหวังเพราะผมอีกแล้ว ,,
ผมไม่อยากกลับไปรู้สึกแย่ๆกับตัวเองแบบในวันนั้นอีกแล้ว ,,
วันนี้ ,, ผมตั้งใจ ,, ผมให้้ความสำคัญกับเรื่องงานเป็นอันดับหนึ่ง ,,
ผมเหนื่อยกับการทำงานทุกๆวัน ,, ผมเต็มที่กับการทำงานในทุกๆวัน ,,
,,
สำหรับผม ,, เธอเป็นอันดับสอง ,, แต่ไม่ใช่เสมอไป ,,
เพราะ หลังเวลางาน เธอจะกลายเป็นอันดับหนึ่งแทน ,,
และผมจะใ้ห้ความสำคัญกับเรื่องงาน กลายเป็นเรื่องรอง ลงไป ,,
แต่สำหรับเธอ ,, ผมเป็นอันดับหนึ่งเสมอ และ ตลอดมา ,,
และเธอก็เหนื่อยเช่นกัน ,, กับการที่เธอเต็มที่ กับผม ในทุกเวลา ,,
แต่ผมกลับให้เธอเป็นเพียงอันดับรอง ,, หรือ อันดับหนึ่งเพียงบางเวลา ,,

เราทะเลาะกันบ่อยครั้ง จากเรื่องเหล่านี้ ,,
แต่อย่างไรสำหรับผมที่คิดแต่เรื่อง โง่ๆ  ,, เรื่องงานจะมาก่อนเธอ เสมอ ,,
ผมคิดว่า ผมจะดูแลใครได้ ,, หากผมไม่มี แม้เพียงกำลังที่จะดูแลตัวเอง ,,
ผมเชื่อว่าเธอจะเข้าใจ ,, และเธอก็คงเข้าใจ ,,
แต่เธอก็คงเหนื่อยเกินไป ,, กับความคิดของเรา ที่สวนทาง ,,
,,
ผมไม่ได้ทำหน้าที่ของผมให้ดีพอ ,, และไม่สามารถดูแลเธอได้้ดีพอ ,,
เธอไม่เคยโกรธอะไร ,, แต่เธอก็คงเหนื่อย ไม่ต่างจากผมเท่าไหร่ ,,
วันนี้เธอบอกผมว่า ,, เธอได้ทำดีที่สุดของเธอแล้ว ,,
แต่มันก็ยังทำให้เรา มีปัญหากันอยู่ดี ,,
,,
ผมคิดว่า คงถึงเวลาเสียที ที่ผมจะเป็นคนใจร้าย ,,
คงถึงเวลาเสียที ที่ผมต้องบอกลา และปล่อยเธอจากไป ,,
จริงๆผมอาจ ไม่ได้ใจร้าย แค่เพียงตอนนี้ ,, แต่่เป็นผมมใจร้าย ตลอดระยะเวลาที่เราคบกัน ,,
เพราะผมไม่เคยใส่ใจ ,, และ ดูแลเธอ อย่างที่คนรักกัน ควรได้รับ ,,
ผมไม่เคยพอใจ ในสิ่งที่เธอได้พยายาม ,, หรือสิ่งที่เธอ ตั้งใจ ,,
ในขณะที่ผมเหนื่อย ,, เธอก็เหนื่อยไปกับผม ,, เหมือนเธอต้องเหนื่อยกว่าผม ถึงสองเท่า ,,
แต่ผมเอง กลับไม่เคยคิด ,, ยังคงไม่ใส่ใจเธอ และ เอาแต่ใจตัวเอง ,,
ผมคงโง่ อย่างที่ผมได้บอกไป ,, และอาจจะโง่ จนเสียเธอไป ,,
,,
วันนี้ผมเป็นคนใจร้าย ,, ผมทั้งโง่ และ ใจร้าย ,,
ผมเป็นผู้ชายบ้างาน ,, ที่ไม่สามารถดูแลคนรักได้ดีพอ ,,
หรือผมไม่เคยรักใคร มากไปกว่า รักผมตัวเอง ,,
,,
ผมรู้ว่ามีคนมากมาย ลอบมองเธออยู่อย่างเป็นห่วง ,,
ใครหลายๆคนที่พร้อม และ เข้าใจเธอ มากกว่าที่ผมทำได้ ,,
ใครที่สนใจ ,, ใส่ใจ ,, และห่วงใยเธอ ,, มากกว่าืที่ผมเป็น ไม่รู้กี่พันเท่า ,,
มีเพียงผม ที่ ไม่รู้จักดูแล ใส่ใจ ,,
มีเพียงผม ที่ยังคงโง่ ,, และเชื่อมั่นว่าการทำงานสำคัญที่สุด และหวังจะให้เธอเข้าใจ ,,
,,
ไม่รู้ว่า นี่คือสิ่งที่เธอต้องการหรือเปล่า ,,
เพราะเธอได้ลดสถานะความสัมพันธ์ของเราให้ห่างจากกันออกมาเรื่อยๆ ,,
ผมมองและใช้ความคิดที่โง่เง่า ,, สรุปและตีความออกมาได้เช่นนี้ ,,
หวังว่า คนรอบข้างที่ลอบมองเธออยู่ จะดูแลเธอได้เต็มที่ในวันที่ผมไม่อยู่แล้ว ,,
ผมรู้ว่าเธอคงเศร้า ,, แต่นี่อาจเป็นทางที่เร็วที่สุด และ ดีที่สุด สำหรับเราแล้ว ,,
และผมก็เศร้า ,,
,,
ผมเชื่อเสมอว่า ,, ในทุกวันที่ผมหนื่อยจากการทำงาน ,,
จะมีเธออยู่ข้างๆ ให้กำลังใจจนผมหายเหนื่อย และกลับมาฟิตสู้กับงานได้เสมอ ,,
แต่ผมไม่เคยสนใจว่า คนข้างๆผม จะต้องเหนื่อยแค่ไหน ,, กับภาระที่ผมคาดหวังไว้ให้เธอทำ ,,
ผมขอโทษที่ไม่ทันคิด ,, ผมขอโทษที่ไม่ใส่ใจ ,,
เป็นผมเอง ที่ไม่ดี ,,
,,
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน ,, entry นี้ไม่ใช่เรื่องที่น่าอ่านเท่าไหร่นัก ,,
หากผมทำให้ใครต้องรู้สึกเศร้าไปกับเรื่องนี้ด้วย ,, ผมก็ขออภัย ,,
ผมไม่คาดหวังให้ใครเข้าใจผม ,, ผมคาดหวังให้ทุกๆคนเข้าใจเธอ ,,
ผมอยากให้ใครที่ได้อ่าน entry นี้ ,, ช่วยเป็นกำลังใจให้เธอด้วย ,,
เธอไม่ได้เข้มแข็ง อย่างที่เธอพยายามให้ใครเห็นเธอ ,,
,,
blog ของเธอ ,, ช่วงนี้ ,, เป็น entry ที่คัดลอกมาจากหนังสือเล่มหนึ่ง ที่เธอเขียน และยังคงไม่ไ้ตีพิมพ์ ,,
ผมเองไม่ใช่คนแรกที่ได้อ่านต้นฉบับนั้น ,, แต่กลับเป็นคนแรก ที่อ่านจบ ,,
และหนังสือเล่มนี้ ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ผม ได้เห็นถึงสิ่งที่อยู่ในใจเธอ ,,
ส่วนหนึ่งที่ทำให้เราต้องเสียใจกันในวันนี้ ,, ก็เพราะผมได้รู้จัก และหลงรัก หนังสือเล่มนี้ ,,
เธอขอให้ผม ถ่ายรูป เพื่อนำมาทำปกหนังสือเล่มนี้ให้เํธอ ,,
เธอชอบรูปของผม ,, ส่วนผมก็หลงรักงานเขียนของเธอ และตัวเธอเสียหัวปักหัวปำ ,,
แต่จนถึงวันนี้ ,, ผมก็เอาแต่ทำงาน จนไม่มีเวลา ถ่ายรูปให้เธอแม้เพียงสักใบ ,,
ผมเป็นคนที่ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ ,,
,,


สำหรับคุณ ,, คนดี ,,
ผมอยากบอกว่าผมขอโทษ ,, ที่คืนนี้ผมไม่สามารถนอนแต่หัวค่ำ อย่างที่คุณบอก ,,
ผมไม่สามารถนอนหลับได้ แม้ผมจะรู้ว่าพรุ่งนี้ผมจะต้องตื่นขึ้นมาสู้กับงานหนัก ,,
ขอคุณอย่ากังวลไปเลย ,, ผมมี heineken นั่งเป็นเพือนผมตรงนี้ ,, ผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ,,
,,
หากคุณมีน้ำตา และคุณคิดว่า ผมเป็นคนเดียวที่น่าจะช่วยคุณได้ ,,
ขอให้คุณโทรมาหาผม ,,
ผมจะยกให้คุณเป็นอันดับหนึ่ง ,, แม้ว่า เมื่อถึงตอนนี้ ผมจะรู้ว่า ผมคิดได้ก็เมื่อทุกอย่างมันสายเกินไป ,,
แต่ผมจะยังคงเป็นคนดีของคุณเสมอ ,, แม้ว่าวันนี้ เราจะไม่ใช่คนรักกัน ,,
"คนดี" คำที่เราเคยล้อเล่นกัน จนกระทั้งถึงวันที่เรา รักกัน ,,
,,
คุณ คนดี ,, ผมอยากบอกว่า ผมขอโทษ ที่ผมทำให้คุณเสียใจ ,,
คุณเอง ,, คุณซึ่งไม่เคยยกโทษให้ใคร ,, แต่คุณก็ยอม ยกโทษให้ผมทุกที ,,
ยกโทษให้ผมครั้งนี้ อีกสักทีได้ไหม ,,
ขอคุณอย่าโกรธผม ที่ผมทำแบบนี้ ,, แค่ผมรู้ตัวผม ว่า ตลอดมาผมทำให้คุณต้องเสียใจ ,,
ผมก็ไม่รู้จะเสียใจได้มากกว่านี้ได้อย่างไรแล้ว ,,
ขอโทษที่ทำให้คุณต้อง ทุกข์ใจตลอดมา ,, ขอโทษที่ไม่เคยดูแล ใส่ใจ ,,
ขอโทษที่แม้สิ่งเล็กๆน้อยๆที่ผมได้สัญญาไว้ คุณก็ต้องคอยบอก คอยทวง ,,
ผมนี่ ช่างใช้ไม่ได้เลยจริงๆ ,,
,,
หลังจากคุณอ่าน entry นี้แล้ว ,, คุณจะโทรมาอีกไหมนะ ,,
หรือถ้าผมโทรไป คุณจะยกโทษให้ และยอมรับสายผมไหมนะ ,,
ผมคงเป็นคนโง่ที่สุด ,, ที่ไม่รู้จักรักษาคุณไว้  ,,
,,

,,

,,

ผมขอโทษ ทุกคนด้วยจริงๆ ,,
ผมต้องขอโทษ คุณด้วย ,,
,,

,,